Afscheid nemen van een dierbare is voor niemand makkelijk. Maar als je kind autisme heeft, krijgt rouwverwerking vaak een heel andere dimensie. Het is niet alleen verdriet, maar vooral de noodzaak om het "goed af te sluiten in het hoofd". Als moeder brengt dat vooraf al een enorme uitdaging met zich mee.

Onze hond was ziek. De kanker in zijn poot was weggenomen, maar kwam al snel en veel groter terug. Dan weet je: het einde nadert. Maar wanneer is het juiste moment om het onderwerp "inslapen" bespreekbaar te maken? Te vroeg zorgt voor langdurig onrust, te laat voor een overprikkelende shock. Het was een constante afweging, maar we zijn er samen uitgekomen. NIet vanzelf, maar met veel praten en begeleiding.

Ik vond het prachtig om te zien, hoe de dierenarts hier in Spanje de tijd nam. Geen haast, alle ruimte. Iedereen kon op zijn eigen manier afscheid nemen. Mijn zoon koos ervoor om op de grond bij hem te gaan zitten om hem gerust te stellen. Dankzij de rustige aanpak gleed onze hond hee vreedzaam weg. Een waardevol moment voor het "sluiten van de cirkel". 

Gisteren haalde mijn zoon de as op, inclusief een pootafdruk. Dat was zwaar. Hij had een werkdag gehad en werd er plotseling weer mee geconfronteerd dat zijn maatje er niet meer was. De "emotionele rollercoaster" sloeg meteen toe. Gelukkig konden we er goed over praten.

Rouw bij autisme volgt geen recht pad. Het is schakelen tussen uitersten, zoeken naar de juiste woorden en vooral: er simpelweg zijn tijdens de naschokken.

Karin