Het was weer lang geleden, dat de autisme stresspiek zo hoog was in huis. Ik voelde al aan dat de rust bewaakt moest gaan worden. Ik weet de stress kan behoorlijk opbouwen, vooral omdat je weet dat er examens voor de deur staan, verantwoordelijk voelen en denken dat je alles alleen moet oplossen. Voeg daar een drukke schoolomgeving met veel nationaliteiten en alle heftige berichten in de media (zoals oorlog in de wereld) aan toe, en de emmer loopt over. 

Dan gebeurt het: er ontstaan gesprekken die eindigen in discussies en luide woorden. Communicatie die langs elkaar heen gaat. En alle boosheid wordt geuit in de veilige thuishaven.

Op dat moment voel je als moeder de onmacht, want je ziet iemand met autisme al die boosheid en frustratie in één keer als een 'vuurbal' door het huis laten gaan.

En dan... wat doe je dan?

Rust bewaren, stil zijn, mijn grens aangeven en elkaar de ruimte geven om op adem te komen en na te denken over wat er zojuist is gebeurd. En dan, zoals altijd, weer tot elkaar komen. Rustig 1-op-1 in gesprek gaan, situaties zichtbaar maken en de knopen uit elkaar trekken. Waardoor er weer begrip en communicatie kan ontstaan. Hoe waardevol is dat?

Autisme: hoe bouwt stress op, hoe herken je dit bij jezelf en hoe kun je op tijd terugschakelen om weer overzicht en balans te creëren voor jezelf en je omgeving?

Karin